در روزگاری که  برای حفظ سلامتی خودمان به دنبال برقراری فاصله هستیم، گرمای محبت صدایش در بخش طنین انداز است. مدت زمانی است که صدایش را از بخش دیالیز طبقه دوم می شنوم.

بخش دیالیز طبقه دوم محیطی بزرگ و کم جمعیت  است  که  برای  پذیرش  بیمار مبتلا به کرونا از سایر بخش ها مجزا شده است.

در جواب پیرمردها می گفت:«جانم بابا» و هر سوالی را با حوصله و محبت جواب می داد. نمیدانست به صورت ناخواسته توجه و تحسینم را به خود جلب کرده است.

شاید پرهیز و هراسم از مقابله شدن با فرد مبتلا به کرونا، باعث شد تا بخش طبقه دوم دیالیزمورد توجه قرار گیرد و گفتگویی صمیمی با پرستار این بخش داشته باشم.

در گفتگویم با بیماران هم، از محبتش بسیارشنیدم و اصرار آنان برای حضور در بخش طبقه دوم، نیز شاهد این مدعاست.

خانم سعیده السادات میرصمدی متولد ۱۳۷۲،فارغ التحصیل از دانشگاه آزاد علوم پزشکی تهران واحد قلهک است و سه سال سابقه پرستاری دارد.

او می‌گوید: «شغلم را خیلی دوست دارم و بیماران مثل خانواده خودم هستند».

-چه روزهایی در مرکز حضور دارید؟

-«فقط سه روز در هفته سوده هستم، اما فول تایم از صبح تا شب حضور دارم و سه روز دیگر را در بیمارستان شهر ری شیفت می‌دهم. خیلی به مریض ها وابسته شدم و به وجودشان عادت کردم برای همین، روزهایی را که در سوده نیستم دلم براشون تنگ میشه».

-چه خاطره ای از بیماران در ذهن شما ماندگار شد؟

-«یک روز جای دیگری شیفت داشتم و نتونستم سوده بیام. جلسه بعد پیرمردی که برای دیالیز آمده بود از من پرسید کجا بودی؟ دل ما برات تنگ شده بود و گوله گوله اشک می‌ریخت. همون موقع من هم باهاش شروع کردم به گریه.

می‌گفت: تو دست گل من هستی چرا نیامدی؟

توضیح دادم که جای دیگری شیفت داشتم ولی قانع نمیشد و می‌گفت حتما ما را دوست نداری.

پرستاری یعنی همین کار با عشق»

-چی شد که سوده را انتخاب کردید؟

-«قبل ازاینکه در سوده مشغول شوم در بیمارستان آسیا تهران کار می‌کردم و از آنجایی که ساکن اسلامشهر هستم‌، سرپرستار بیمارستان رازی، مرکز سوده را به من معرفی کرد»

-مرکز درمانی سوده یک مرکز تخصصی است.مدرک مورد نیاز برای اشتغال در این مرکز را چطور فراهم کردید؟

-«در دو مرحله آموزش پرستاری دیالیز را دیدم.در ابتدا خارج از مرکز سوده دوره آموزشی را گذراندم و پس از ثبت نام، مجدد توسط منتور آموزشی مرکز جناب آقای باباتبار، مجدد آموزش دیدم و مدرک جداگانه دریافت کردم»

-از میزان علاقه خودتون به بخش دیالیز بفرمایید.

-«من عاشق مریض ها هستم تا جایی که هد نرس بیمارستان رازی، چون روحیه من را می‌شناخت؛ به من هشدار داد که مریض های دیالیزی ثابت هستند و با روحیه ای که داری باید تلاش کنی تا وابستگی خودت را کنترل کنی».

-شما همیشه همینقدر مهربانی؟

-«انرژی که برای مریض ها می‌گذارم بیشتر هست. چون احساس می‌کنم به محبت من نیاز دارند. اما تمام سعی خودم را می‌کنم حتی اگر خسته هم باشم خستگی خودم را در خانه به پدر و مادرم منتقل نکنم. اعتقادم این هست که هیچ فردی بدون مشکل نیست ولی نباید انرژی های منفی خودمان را به دیگری انتقال دهیم»

-چرا شما همیشه در بخش طبقه دوم هستید؟

-«من اکثرا در طبقه دوم هستم چون بیماران به من وابسته هستند و اگرطبقه دوم نباشم از پذیرش می‌خواهند که پرستار سالن آنها بشوم. به همین خاطر در طبقه دوم می‌مانم»

-ولی الان روزگاری هست که همه از کرونا واهمه داریم و سعی می‌کنیم تا برای حفظ سلامتی خودمون از عزیزانمون فاصله بگیریم.شما چطور در این شرایط در قلب خطر می‌مانید؟

-«چون در مقابل شغلم مسئول هستم و نمی‌تونم بین بیماران تفاوت قائل بشم و نباید به خاطر اینکه احتمال خطر برایم هست به بیمارم مراقبت کمتری را برسانم. در شیفت قبلی، چون بیمار حالش خیلی بد بود، تا جلوی درب ساختمان، خودم همراهیش کردم و به خانوادش سپردم»

-چی شد که از این بیماری نمی‌ترسی؟

-«خدا کمکم می‌کنه و چون سید هستم از جدم هم کمک می‌گیرم.به نظرم هر چقدر از یک موضوعی بترسم بیشتر به خودم جذبش می‌کنم.»

-آیا تا به حال خودتون مبتلا به کرونا شدین که دیگه نمی‌ترسید؟

-«نه، خدا را شکر، مبتلا نشدم وتا وقتی که ذهنم مثبت باشه و اعتمادم به خدا و ائمه باشه از چیزی نمی‌ترسم»

– در دوران تحصیل به چه بخش هایی علاقمند بودید و دوست داشتید درکدام بخش پرستاری کنید؟

-«هر کجا که به من احتیاج باشه و بتونم مفید باشم»

– برای آینده چه برنامه ای دارید؟

-«خیلی خوشحالم که پرستاری را به صورت تخصصی انجام می‌دهم و پرستار مخصوص دیالیز شدم.با گذروندن دوره های تخصصی سعی می‌کنم در شغلم موفق باشم و ارتقای شغلی پیدا کنم»

-پرستار دیالیزبودن به نسبت باقی بخش ها سخت تر هست؟

-«بله، بیماران دیالیزی به مراقبت بیشتری نیاز دارند و پرستاری از آنها حساسیت بیشتری دارد. باید تمام مدت توجه داشته باشیم تا بیمار به شوک هایپو گلیسمی دچار نشود و سریع به بیمار قند و اکسیژن برسانیم.بنابراین پرستار دیالیز اضطراب و استرس بیشتری را تحمل می‌کند».

– تلاشی که برای سلامتی بیماران دارید را با خدا سرچه چیزی معامله کردید؟

-«تا به حال نشده که بابت تلاشم برای سلامتی بیماران از خدا درخواستی داشته باشم».

-در پایان چه صحبتی با بیماران دیالیزی دارید؟

-«ما هم شرایط متفاوت جسمی و روحی را تجربه می‌کنیم. اگر یک وقت کوتاهی از ما دیدند دلخور نشوند و ما را درک کنند.همیشه نمی‌توانیم انرژی مثبت باشیم. ممکنه خلق و خوی ما هم تغییر کنه ولی باز هم ما را دوست داشته باشند و ما را درک کنند».

 

 

 

 

خبر مهمگزارش تصویری

بخش کروناپرستاردیالیز

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *